🌊
Pomóż nam odbudować po powodzi · Pomozte nám obnovit budovu po povodni Każda darowizna pomaga · Každý dar pomáhá
Wesprzyj · Podpořit →

Archiwum · Archiv, Strana 6

Výpis článků

Zarząd

Archiwum · Archiv — původní obsah starého webu; historické údaje nemusí být aktuální.

Adamczyk Władysław, Balcarek Magda, Balcarek Marcel, Balcarek Robert, Chorzempa Tadeusz,         Chorzempa Zofia, Kubatko Józef, Mazurek Ilona, Mazurek Maria, Potyka Halina, Toboła Józef, Toboła Otylia.

Marcel.jpgP9145856(1) (1024x768).jpgJozef.jpgtadek.jpgWladek.jpg

Źródło · Původní stránka · Powrót do archiwum · Zpět do archivu

Historia Wierzniowic

Archiwum · Archiv — původní obsah starého webu; historické údaje nemusí být aktuální.

Wierzniowice (cz. Věřňovice, niem. Willmersdorf) – część gminy Lutynia Dolna (daw. Niemiecka Lutynia), powiat Karwina, Województwo Morawsko-Śląskie, Republika Czeska, położona nad rzeką Olza, na granicy z Polską. Powierzchnia - 456,08 ha (18,3% obszaru gminy). W 2001 r. liczba mieszkańców wynosiła 709, odnotowano 218 numerów domów.

Po raz pierwszy Wierzniowice zostały wymienione w łacińskim dokumencie Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (Księga Uposażeń Biskupstwa Wrocławskiego), spisanym w czasach biskupa Henryka z Wierzbna ok. 1305 r. wraz z innymi wsiami zobowiązanymi do płacenia dziesięciny biskupstwu we Wrocławiu, w postaci item in Wernheri villa debent esse decem mansi. Z zapisu wynikało, że wieś posiadała 10 łanów. Dochowała się też umowa z 1362 r., w której podano, iż książę Przemek z Cieszyna sprzedał połowę Dziećmorowic Drżkowi z Wernersdorfu (Wierzniowic).

Założycielem lub pierwszym osadnikiem  był prawdopodobnie Werner z Barutzwerde  (z Bogumina).

W latach 1477 -1528 cieszyński książę Kazimierz II, właściciel tutejszych dóbr, założył „lutyńskie stawy”. Nowe stawy, Nieród i Beździnek, zalały pola uprawiane przez mieszkańców Wierzniowic. Dlatego książę kupił od Wacława Czambora część gruntów rolnych w osadzie Zimna Wódka należącej do dóbr wodzisławskich i wydzierżawił je mieszkańcom Wierzniowic. Karpie z lutyńskich stawów wożono do Opawy, Karniowa, a nawet na targi do Krakowa. 

Do 1573 r. Wierzniowice miały tych samych właścicieli, co z sąsiednie Dziećmorowice. Później weszły w skład niemieckolutyńskiego status minor.

Około 1700 r. wioska przeszła na własność irlandzkiego rodu hrabiowskiego Taafe, który obok starego renesansowego kompleksu zamkowego w Niemieckiej Lutyni wybudował nowy barokowy zamek.

Pod niemieckolutyńską parafię spadały prócz Niemieckiej Lutyni również Polska Lutynia, Dziećmorowice, Wierzniowice, Skrzeczoń, Nowa Wieś i Konkolna. W latach 1740-1746 Mikołaj Taafe i jego żona Maria von Spindler ufundowali budowę murowanego kościoła w stylu baroko (pw. św. Jana Chrzciciela), na miejscu starego drewnianego kościoła. Przed główną bramą stoi figura św. Patryka, biskupa i patrona Irlandii.

W 1756 r. w lutyńskich dobrach wybuchła chłopska rebelia. Dwustu czterech rolników z Niemieckiej Lutyni, Dziećmorowic, Skrzeczonia i Wierzniowic sprzeciwiło się pańszczyźnie. Koczowali na polach za dworem w Niemieckiej Lutyni. Kiedy do Lutyni wkroczyło wojsko, zbiegli na pruską stronę i obozowali na polach między Łaziskami a Godowem. Hrabia Taafe interweniował u cesarzowej Marii Teresy, która zwróciła się o pomoc do pruskiego króla Fryderyka II. Ten wypędził buntowników z powrotem na austriacką stronę. Dziesięciu przywódców wtrącono do lochów lutyńskiego zamku, a następnie skazano na kilka lat ciężkich robót w Ołomuńcu.

Kolejny chłopski bunt wybuchł w 1766 r.

W 1792 r. lord Rudolf Taafe sprzedał wioski hrabiemu Janu Larischowi z Karwiny, a ten wraz z synem Henrykiem kazał wysuszyć największe stawy i wybudować wielkie owczarnie w Czerwinie, Nowej Wsi, Marcinowie, Nieradzie oraz Pilarze koło Dziećmorowic. Z Hiszpanii sprowadził specjalną rasę owiec, merynosy.  Koło 1840 r. od Czerwiny po Stonawę hodowano już 40 000 tych owiec. Na wschód od Wierzniowic, w Beździnku, zbudował dużą gorzelnię. Na osuszonych polach uprawiano ziemniaki i buraki cukrowe. Ziemniaki przerabiano w Beździnku, buraki wożono do Suchej Górnej.

Od 1846 r. Wierzniowice byłysamodzielną wioską.

W 1868 r. za Olzą, przy rozdrożu między Wierzniowicami i dwoma przejściami granicznymi, umieszczono drewniany krzyż z wizerunkiem Chrystusa z blachy, upamiętniający ofiary wojny prusko-austriackiej w 1866 r. Po drugiej wojnie światowej na jego miejscu stanął pomnik: w bloku piaskowca osadzony krzyż, otoczony ozdobnym kutym ogrodzeniem, które zostało wykonane przez cieszyńskiego kowala Wybranietza.

Na początku XIX w. mieszkańcy Wierzniowic wznieśli w centrum wioski dzwonnicę. W latach 1869-1873 wybudowali kościół filialny (kaplicę) pw. św. Izydora Rolnika. Jego ołtarz został uznany za zabytek.

Przed kaplicą stoi kamienna figura św. Jana Nepomucena z przełomu XVIII i XIX w. Figurę wyorał na swoim polu za Olzą, w miejscu, gdzie się dawniej znajdowały Wierzniowice, miejscowy rolnik Giecek.

Najbardziej znanymi rodami, do których należało mniejsze państwo stanowe Niemiecka Lutynia (status minor Deutsch Leuten) obejmujące oprócz Niemieckiej Lutyni także  Dziećmorowice, Wierzniowice, Skrzeczoń oraz Nową Wieś byli Wilczkowie, Liszkowie, Geraltowscy, Szlikowie, Taafowie z Karlingsdorfu w Irlandii, oraz Larisch-Mönnichowie.

Dzieci z Wierzniowic chodziły do szkoły parafialnej w Niemieckiej Lutyni. Dopiero w 1831 r. wysłano nauczycieli pomocnych do Polskiej Lutyni, Skrzeczonia i Wierzniowic, żeby uczyli dzieci w tamtych wioskach, a to cztery godziny dziennie zimą i dwie godziny latem. Pierwszą szkołę w Wierzniowicach umieszczono w drewnianym budynku Machila. Kiedy okazała się za ciasna, przeniesiono ją do budynku gospodarza Kani. Później wybudowano szkołę, która posiadała jednak tylko jedną klasę. W dniu 16 III 1911 otwarto szkołę piętrową. Poświęcił ją niemieckolutyński proboszcz Henryk Dziekan.Wójtem gminy był wówczas Dominik Rusek.

Od 1975 r. Wierzniowice, które były najmniejszą gminą w powiecie karwińskim, zostały przyłączone do Lutyni Dolnej.

 

Źródło · Původní stránka · Powrót do archiwum · Zpět do archivu

Historia PZKO

Archiwum · Archiv — původní obsah starého webu; historické údaje nemusí být aktuální.

 

HISTORIA PZKO WIERZNIOWICE OD 1947 DO 1996

Koło PZKO zostało założone 15 grudnia 1947 na pierwszym zebraniu w sali gospody Markowicza. Pierwszym prezesem został Paweł Wajda, który wraz z Tomaszem Skupnikiem, Dominikiem Kwiecińskim, Józefem Kubatką i Eugeniuszem Kubatką kładli podwaliny pod polskie życie kulturalne w Wierzniowicach. Spotkania były przeprowadzane w gospdzie Markowicza a od 1950 roku w budynku Darowskiego, gdzie mieściła się szkoła i biblioteka polska a to do roku 1968.

Od roku 1968 do 1973 spotkania odbywały się u Jana Skupnika, który zremontował na własne koszty pomieszczenia swego domu na świetlicę PZKO.

W roku 1973 rozpoczęto budowę Domu PZKO na posesji Edwina Ruska. Dom znajduje się na skraju wioski nad Olzą. Uroczyste otwarcie własnego Domu PZKO nastąpiło 28 czerwca 1975. W Domu PZKO mieści się sala dla 120 osób ze sceną, kuchnia, klubokawiarnia, garderoba. Festyny odbywają się w ogrodzie państwa Tobołów koło Domu PZKO. Nie byłoby Domu PZKO, gdyby nie ofiarna praca Alojzego Nierychla i Józefa Ostapowicza oraz reszty członków koła. Przez 20 lat odbywają się w nim bale, festyny, prelekcje, kursy szycia, wystawy ale również i Kursy Wodzireja. Dom PZKO miał i swój polityczny moment, gdy zarząd koła inicjował powstanie Forum Obywatelskiego na przełomie lat 1989/90 .

W latach 1975-1985 uznanie zyskał zespół instrumentalny „Antytalenci" pod kierownictwem ing. Józefa Toboły. Od roku 1994 działa zespół rockowy „Glayzy" z Magdą i Mają Toboła i Ireną Chorzempa.      

Dużą popularnością cieszyły się w latach 1975-1983 spotkania w Klubie Młodych, gdzie rej wodził Józef Kubatko junior - dyskotekarz.

W czasie wakacji były w latach 1985-1992 organizowane dla młodzieży szkolnej obwodu bogumińskiego obozy pod Dębiną .

Niemalże każdej imprezie pezetkaowskiej w Wierzniowicach towarzyszy smaczna kuchnia. Zasługi spływają tu na Klub Kobiet i jego długoletnią przewodniczącą Wandę Wajdową. Klub Kobiet organizował wystawy robót ręcznych oraz kursy szycia pod kierownictwem Hildegardy Chorzempa.

W latach 1975 do 1986 w kole pracował mały zespół teatralny „OSA" pod kierownictwem Otylii Toboła.

Od momentu powstania Koła kronikę prowadzi Hieronim Mazurek. Kronika liczy trzy tomy. W roku 1996 Koło liczyło 85 członków.

 

Prezesowie koła:

Paweł Wajda

1947

- 1953

 

Jan Skupnik

1954

 

 

Paweł Wajda

1955

 

(razem8 lat)

Józef Duda

1956

- 1957

(razem 2 lata)

Józef Kania

1958

- 1960

 

Jan Kubatko

1961

 

(razem 1 rok)

Józef Kania

1962

- 1966

(razem 8 lat)

Eugeniusz Kubatko

1967

- 1971

(rezem 5 lat)

Jan Skupnik

1972

 

(razem 2 lata)

Alojzy Nierychel

1973

- 1976

(razem 4 lata)

Jan Wajda

1977

- 1987

(razem 11 lat)

ing. Józef Toboła

Marcel Balcarek

1988

2013

- 2013

(razem22 lat)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Źródło · Původní stránka · Powrót do archiwum · Zpět do archivu

PZKO Wierzniowice

Archiwum · Archiv — původní obsah starého webu; historické údaje nemusí být aktuální.

Geograficznie najbardziej na północ wysunięte koło PZKO.

Dom PZKO znajduje się wprost nad rzeką Olzą.

Do ujścia Olzy jest tylko 6 km.

Wysokość nad poziomem morza: 200 m.

 

Obecnie nasze koło liczy 51 członków.

PZKO Wierzniowice – fotografie 1PZKO Wierzniowice – fotografie 2PZKO Wierzniowice – fotografie 3PZKO Wierzniowice – fotografie 4

Źródło · Původní stránka · Powrót do archiwum · Zpět do archivu

FOTO historyczne · Historické fotografie

Archiwum · Archiv — původní obsah starého webu; historické údaje nemusí být aktuální.

 
FOTO historyczne – fotografie 1FOTO historyczne – fotografie 2

Źródło · Původní stránka · Powrót do archiwum · Zpět do archivu

Ovládací prvky výpisu

55 položek celkem